Stepping Out Into This Almost Empty Road | Monika Orpik

PL

Monika Orpik w swojej książce „Stepping Out Into This Almost Empty Road” łączy dwie, wydawałoby się sprzeczne, praktyki artystyczne. Pracę z obrazem fotograficznym oraz pracę z tekstem. W warstwie obrazu przemierzamy konkretne terytorium, obszar w okolicach  Puszczy Białowieskiej. Senne, wyblakłe fotografie z jednej strony są dokumentacją konkretnego krajobrazu i zdarzeń wydarzających się w na tym obszarze od sierpnia 2020 r., kiedy rozpoczęła się rewolucja w Białorusi, przez 2021 r. oznaczający kryzys migracyjny na granicy polsko-białoruskiej i skutkujący budową muru granicznego, aż do 2022 roku, w którym nastąpiła brutalna inwazja Rosji na Ukrainę. 

Z drugiej strony fotografie tworzą wizualną narrację o idyllicznym świecie. Są jak sen o kraju czy miejscu, z którego się odeszło, jak przemijające wspomnienia z dzieciństwa. W prezentowanej sekwencji zdjęć, dojmującym elementem jest pustka, krajobraz bez człowieka, las, puste pokoje i porzucone elementy architektury. Ludzie pojawiają się sporadycznie, najczęściej - choć nie zawsze, pokazując się w banalnych sytuacjach, głównie związanych z życiem i pracą. Nie są bohaterami – protagonistami historii – są elementem krajobrazu, częścią ziemi. Sama sekwencja zdjęć jest spokojna, prawie senna. Pojawia się w niej poczucie niepokoju, być może spowodowane wspomnianą wyżej pustką.

ENG

In her book “Stepping Out Into This Almost Empty Road”, Monika Orpik combines two seemingly contradictory artistic practices - working with photographic images and working with text. The image layer traverses a specific territory, an area in the vicinity of the Bialowieza Forest. The dreamy, faded photographs, on the one hand, are a documentation of a specific landscape and events happening in the area from August 2020, when the revolution in Belarus began, through 2021 marking the migrant crisis on the Polish-Belarusian border and resulting in the construction of a border wall, until 2022, the year of Russia's brutal invasion of Ukraine.

On the other hand, the photographs create a visual narrative of an idyllic world. They are like a dream of a country or place from which one has departed, like passing childhood memories. In the presented sequence of photos, the poignant element is emptiness, a landscape without people, forest, empty rooms and abandoned architectural elements. People appear sporadically, mostly - but not always - showing up in banal situations related to life and work. They are not heroes - protagonists of the story - they are an element of the landscape, part of the land. The photographic sequence itself is quiet, almost dreamy. There is a sense of unease in it, perhaps caused by the aforementioned emptiness.