WET PAINT | Studio Prokopiou

Książka "Wet Paint" jest próbą rozliczenia się artystów ze Studio Prokopiou ze swoim greckim dziedzictwem – w typowy dla ich twórczości, dwuznaczny sposób. Patrząc na zdjęcia nie wiemy, czy portrety bóstw są żartem z antycznego świata, czy też złożonym mu hołdem. Intensywność inscenizacji i "wulgarna" kolorystyka farb użytych do malowania ciał modeli są jednocześnie adekwatne historycznie, jak i obrazoburcze. Fotografie Studia Prokopiou są hiperrealistyczne i hiperprzerysowane – realność spiętrza się i zwielokrotnia tak bardzo, że staje się mitem. Kluczowym aspektem praktyki Studia Prokopiou jest budowanie efemerycznych sytuacji i zdarzeń które w rezultacie są “prawdziwą” pracą artystyczną duetu. Sprawia to, że prezentowane w książce zdjęcia stają się dokumentacją performatywnej, ulotnej sytuacji – jej słodkim efektem ubocznym.

Ci czytelnicy, którzy preferują porządek, przewidywalność i czują dyskomfort w obliczu niejednoznaczności, mogą poczuć się zdezorientowani operowymi zdjęciami, które są ostentacyjnie jaskrawe i krzykliwe, bawią się rekwizytami BDSM, popkulturą i mitologią. A pytania, które zadają sobie tacy widzowie, prawdopodobnie pozostaną bez odpowiedzi. Nazywany trzecią wielką wrażliwością w historii sztuki (po klasycznej i awangardowej) kamp – podobnie jak humor – charakteryzuje się arbitralnością. Jest jak żart, jego granice są nieokreślone: jedni będą się śmiać, inni nie.

ENG

The book "Wet Paint" is Studio Prokopiou's attempt to reckon with their Greek heritage - in a typically ambiguous way. Looking at the pictures, we don't know whether the portraits of deities are a joke of the ancient world or a tribute to it. The intensity of the staging and the "vulgar" colors of the paints used to paint the models' bodies are both historically appropriate and iconoclastic. Prokopiou Studio's photographs are hyper-realistic and hyper-exaggerated - reality piles up and multiplies so much that it becomes myth. A key aspect of Studio Prokopiou's practice is the construction of ephemeral situations and events which, in effect, are the duo's “real” artistic work. This makes the photographs presented in the book a documentation of a performative, ephemeral situation - its sweet side effect.

Those who prefer order, predictability and feel discomfort when met with ambiguity, may feel confusion toward the operatic photographs that are ostentatiously bright and garish, playing with BDSM toys, pop culture, and mythology. And the questions that such viewers ask themselves will probably go unanswered. Called the third great sensibility in art history (after classicism and avant-garde), camp-like humor - is characterized by arbitrariness. It is like a joke: its limits are undefined: some will laugh, others will not.